Going to the top of the hill in... April

....en daar kwam hij aanzetten met een verloren Lonneke-draad! Niet eens een licht-blozende, maar een heus superknalrode draad, knallender kon haast niet. Goh, dat ik die nou net over het hoofd had gezien........... Hij = medekunstenaar Thom Puckey. De draad die hij had gevonden zat vast aan mijn grote tekeningen. De draad voor mijn ogen houdend, vroeg hij of ik het in me heb meer van deze grote tekeningen te maken. Het duurde even voordat ik het door had, maar daar werd het weer opgerakeld: mijn moed! En vooral: mijn plezier en concentratie. Dus nu, dankzij mijn ruime planning, kan ik mij nog eens 3 weken bezighouden met tekenen, tekenen en nog eens tekenen. Oja en teksten schrijven, maar dat loopt wel los. bzzzzbzzzbzzz, opdat ik mij weer lekker kan verliezen in mijn werk! Hieronder weer de eerste grote tekening sinds tijden, nog in wording..........:

(versie april=)

(100 x 70 cm, kleurpotlood en oliepastel op papier)

Maart Zoekt Vaart

...en Inzichten! Aankomende weken ga ik mij enkel bezighouden met de aanvraag voor het Startstipendium (zie: http://www.fondsbkvb.nl/subsidies/beeldende_kunst/startstipendium.php). Dit betekent: knalgoede foto's van mijn werk laten maken en heldere teksten schrijven over zowel de inhoudelijke en artistieke uitgangspunten van mijn werk als mijn plannen en motivatie. Daar zit ik, op mijn blote knieën, de rode draden uit de wirwar van (mijn gedachten over) mijn werk te plukken. Ik geef mijzelf en mijn slanke vingers nog drie weken. En mocht u nog ergens een verloren Lonneke-draad gevonden hebben die toevallig ook nog eens rood is (lichtelijk blozend geldt ook), laat het me dan weten! Zijn metgezellen zullen hem met alle liefde en dankbaarheid verwelkomen. En ik al helemaal.

Donald Duck en de kunst.....

Roest

Afgelopen 3 maanden heb ik nauwelijks concentratie kunnen opbrengen om nieuw werk te maken. Verschrikkelijk! De onrust begon bij Sinterklaas, daarna bij de kerst en oud en nieuw, toen volgde mijn verjaardag en mijn nieuwe bijbaan (waar ik momenteel maarliefst 3 à 4 dagen per week werk). Nu is het alweer halfweg februari. Ik kijk op mijn planning. Er staat: Nieuw werk gemaakt!. Niet dus. Ik knars mijn tanden, stoom verontwaardiging, sus mijn makersgeest. Maar, toch is er hoop. Vorige week concludeerde ik dat het even weg zijn uit de kunstpraktijk niet eens zo kwaad is als ik voorheen dacht. Namelijk, ik merk dat ik plots objectief naar mijn bestaande werk kan kijken! Het lijkt erop dat het los is gaan raken van mij, dat het een eigen leven is gaan leiden. Ik moedig ze aan: 'Goedzo jongelingen, graaf je eigen graf!'. Tsja, met die objectiviteit is meteen mijn zelfkritiek in alle glorie herrezen. Maar misschien is dat wel nodig, met oogpunt op straks (over enkele weken!), om met frisse moed weer lekker te gaan máken. Nieuwe dosis liefde, nieuwe kansen.

Kunst? Vooral doorgaan!

Dames en heren, waarom kunst? Waarom kunstenaar zijn? Dat kies je toch niet, dat is toch een veel te onzeker bestaan? Ik zal u verklappen: kunstenaar zijn kies je niet, dat ben je. Of je het nu wilt of niet. Bij verzet word je genadeloos omvergehaald door een enorme leegte, een diepe put, kou en depressiviteit. Kunstenaars zijn kunstenaars uit pure noodzaak. Zo, dat u het even weet. In 2004, mijn laatste collegejaar op de kunstacademie, zat ik in een dikke dip rondom mijn eigen kunstenaarschap. Het einde van de academietijd naderde, ik heb moeite met afscheid nemen en ik raakte overspannen. Het zicht op het zogenaamde ‘zwarte gat’ na de academie bracht me in doodsangst. Omdat ik geen stap meer binnen de academie wilde zetten, werd ik naar de decaan gestuurd. De decaan had zalvende woorden. Zij vertelde mij dat het na afstuderen minstens vijf jaar zou duren voordat ik grofweg zou weten welke kant ik op zou gaan met mijn werk en dat ik over tien jaar wel naam zou kunnen hebben gemaakt. Ondanks deze engelengeduld en investeringswoede vergende vooruitblik bloeide mijn inmiddels verlepte moed en vertrouwen weer langzaamaan op en heb ik met enige moeite in augustus 2005 afscheid genomen van mijn bestaan als kunststudent met een diploma op zak. Nu, ruim drie jaar na afstuderen dwalen de opbeurende woorden van de decaan nog steeds lieflijk rond in mijn gestel, terwijl ik ondertussen rondzwerf in mijn kunstenaarschap: wegen inslaand, gepeins ophelderend, diep gravend en mijn gevoeligheid koesterend. Fijn varend op mijn idealisme en vooral mijn intuïtie sla ik nu het riviertje 2009 in met twee te volbrengen opdrachten, mooie plannen om mijn werk zichtbaar te krijgen en een flinke dosis moed. Ik dobber rustig verder, het water zal sturend zijn.

2009

* H A P P Y * N E W * Y E A R * !

Herfst!

Tis toch prachtig...als een vlindertje zo mooi.

(Locatie: trein, station Utrecht Centraal, nov 2008)

Ding dong plok

(Tekst uit mijn statement:) "Het uitgangspunt voor het werk van Lonneke Kerkhoven is de beklemming die zij ziet van personen, dieren, dingen en situaties in haar directe omgeving, ontstaan door aannames en verwachtingen door de mens. (...)".

Onder die beklemming zie ik (juist) de mooie, pure dingen. Maar, hoe houd ik díe in stand?

Ik mag van geluk spreken: die slaan zich vanzelf op in mijn hoofd. Zonder het aan mij te vragen, dat dan weer wel.

Mooie, pure dingen raken mijn verwondering. Mijn verwondering spert mijn ogen wijd open, laat mijn lippen vervolgens ontspannen en zo wandelen de dingen via mijn mond mijn binnenshoofdse archief in. Aldaar is het een rommeltje en de dingen weten niet in welke kast ze zullen gaan liggen. Ik kan het ze ook niet vertellen, want ja, ze zijn immers op eigen houtje naar binnen gewandeld (en ik sta daar nog, verwonderd en wel).

Het gaat regelmatig zelfs zo ver, dat de boel uitpuilt. Sommige dingen vanuit bepaalde archiefkasten wellen er dan via mijn ogen weer uit, mijn mond gaat weer losjes openhangen, en hupla! Voor ik het in de gaten heb rollen de tranen - die onderweg over mijn wangen het door mij aanschouwde ding weerspiegelen (: in zich opslaan)- mijn mond in, om weer gevoed en wel in de archiefkast te verdwijnen.

Prachtige dingen, laat ze alsjeblieft blijven bestaan. Tranen zullen vloeien.

(Hieronder een gedicht van mij, jaren geleden geschreven, nog steeds van belang.)

~ Uitnodiging! ~

Maartje van der Kruijs & Lonneke Kerkhoven

in grafiekgalerie 'ietsmooisaandemuur.nl'

21 november t/m 20 december : geopend vrijdag zaterdag 12:00 - 17:00 en op afspraak : 0620881489

Schilderstraat 17A 's-Hertogenbosch

Lonneke's voorlopige atelier

Mijn atelier, de plek waar ik mijzelf opsluit om zo tot uitingen te komen (anno november 2008).

Mijn atelier is een plek van concentratie en rust. Eenmaal binnen leiden prikkels van buitenaf me direct af. Dus, ramen afgeplakt, deur dicht. Alleen zelfgekozen prikkels zijn welkom. Lezen, kijken, luisteren, denken, dromen, voelen, schrijven, ...maken. Dit atelier in huis is eigenlijk het eindpunt van mijn andere werkruimte: de maatschappelijke wereld daarbuiten. In die wereld heb ik zo weer mijn favoriete werkruimtes: (het raam van) de trein staat op één, daarna komt de (door mij aangedreven) fiets. Ik heb die snelle beweging om mij heen nodig om uiteindelijk stil te staan; te observeren; te denken; te doorvoelen; te zien. En dus te maken.