Impressie TENTOONSTELLING Endogeen

Deze expositie was t/m 28 maart in het Grafisch Atelier Den Bosch te zien

expositie 'Endogeen' na een intensief samenwerkingsproject van:

* Esther Beysens (Eindhoven)

* Rosalie Bosma (Eindhoven)

* Sarah van den Dungen (Heesch)

* Lonneke Kerkhoven ('s-Hertogenbosch)

* Maartje van der Kruijs ('s-Hertogenbosch)

Zie ook: http://www.gadenbosch.nl/

- - - - - - - U I T N O D I G I N G - - - - - - -

Komt dat zien!

(klik op de afbeelding om 'm te openen op origineel -leesbaar- formaat!)

Grafiek o la la

Afgelopen zaterdag 21 november heb ik samen met Esther en Sarah (helaas waren Maartje en Rosalie verhinderd) weer gewerkt in het Grafisch Atelier in het kader van ons project 'Endogeen, werelden binnenstebuiten' (hierop volgt eind februari een tentoonstelling!). Ik ging aan de slag met etsen. Dit zijn twee etsplaten, (op onderstaande foto nog zonder tekening): een zinken plaat ingesmeerd met zogeheten etsgrond: De etsgrond (dat bruine spul) zorgt ervoor dat het zuur enkel de getekende lijnen (met etsnaald weggehaalde etsgrond, zodat het zink open komt te liggen) uitbijt en niet de rest van de plaat. Na een tekening erin gemaakt te hebben gaat de plaat eerst in het zuurbad, dan ga je 'm polijsten en vervolgens ininkten... En na het afslaan van de inkt ging 'ie zaterdag dan eindelijk door de pers......: Et voilà.................................................................................: Het werken op dit formaat bevalt me goed. Bovendien is het een zeer fijne bijkomstigheid dat er een dikke verticale streep in de zinken plaat zat (waarvan ik het bestaan niet meer wist, nadat ik een paar weken geleden de etsgrond erop had gesmeerd!), ik maak er graag gebruik van. Dit, mensen, is nou de charme van grafiek. Wordt vervolgd.

Bouwmarktfolder-humor

Bron: folder bouwmarkt, nov 2009. (Jaja het gaat om de details!)

Nieuw werk

(Zwoeg, 29,7 x 21 cm, inkt op papier, 2009)

Werkruimte sinds 1 november

... en nu nog wat wandjes bouwen!

Opmerkelijk nieuws #2

Opmerkelijk nieuws

Bron: de Volkskrant, 21 september 2009

* Nieuw atelier *

Sinds 15 september 2009 heeft het Bossche Makershuis (zie: http://www.hetbosschemakershuis.nl/ ) er een nieuwe maker bij en ben ik tevens trotse 'bruikleennemer' van de vrijgekomen werkruimte in de DMT Loods te 's-Hertogenbosch. Ik heb er al ietsjepietsje ingericht, en van deze minimale actie hier een verse foto (aan de rechter kant zie je het laken wat ik als afscheiding opgehangen heb) :

Daar er geen blinde muur is waar ik fijn tegenaan kan tekenen, verhuis ik per 1 november naar de werkruimte ertegenover, waar een medekunstenaar nu nog haar intrek heeft:

Later volgen meer foto's, als ik aan het maken ben geslagen...

Blaadren, 2009

Geschets

Brijsels

..... Het gevoel meegesleept te worden naar ik weet niet hoe verre oorden waar je zelf niet voor koos. Herinneringen die blijven, maar ook verwaterd mogen. In draden op te lossen. Een wirwar die je op een gegeven moment uit je hoofd kan plukken en kan begraven in de aarde. Wat zal eruit groeien? Het komt naar boven en plots is alles weer helder? Kan er uit een wirwar helderheid ontstaan? Jawel, maar ik weet niet of dat ook voor gewirwarde herinneringen geldt. Plots had ik een groene jas i.p.v. een rode en waren de kikkers bij de vijver niet meer dan gevallen bladeren. (Hoe) zou je fantasie kunnen vangen? Fantasie is geen ding op zich, maar een soort middel, een filter zelfs, waar 'alledaagse' dingen -naar mijn idee- draaglijk door worden. Muziek dan, over draaglijkheid van het leven gesproken. Ik hoor bijvoorbeeld het nummer 'Jungle Drum' van Emiliana Torrini (http://www.myspace.com/emilianatorrini) en ik leef me helemaal uit. Wat muziek al niet teweeg kan brengen. De stem, het ritme, de melodie. Wat nou beeldende kunst? Muziek is pas grootse kunst. Mijn eigen vakgebied vind ik vaak weinig aan in vergelijking met muziek, dans, schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, ... Hoe komt dat toch? Is voor mij de 'magie' van de tekening eraf? Een tekening, wat is dat eigenlijk? Het liefst ben ik in het openbaar niet zo neerbuigend over mijn eigen werkgebied maar het is wel de waarheid. Hm. En toch, ondanks dat, kan ik -en velen met mij- mij erg goed uiten met een potlood krijt of inkt op papier. En nu komt het grote waarom: het is immers noodzaak. Raar hoe noodzaak aan de wandel kan gaan met zichzelf, zodat de drager van de (primaire) noodzaak (=de kunstenaar) er zowat van verwijderd wordt. Oja, dat heet nou autonomie! De beelden, tekeningen, gaan op zichzelf staan. Oh, gelukkig heb ik het nu verklaard. Ik houd niet van tekeningen maar ook weer wel. Ik houd van het tekenen op zich, van het scheppen en van het ophouden daarvan. Daarna komt de autonomie van het beeld opzetten en laat het zichzelf zien. De autonomie van de noodzaak, kan dat? En de mens dan? .......

Verwacht: tentoonstelling Grafisch Atelier 2010

Vorig jaar heb ik samen met Maartje van der Kruijs, Rosalie Bosma en Sarah van den Dungen werk gemaakt in het Grafisch Atelier Den Bosch voor de grote groepstentoonstelling 'Fernweh', die toen in juni plaatsvond. Deze kleine akademie-reünie toentertijd mondde uit in een prettig samenwerken. Uit vol enthousiasme besloten we dit een volgende keer door te zetten. Inmiddels hebben we medekunstenaar en mede oud-akademiegenootje Esther Beysens erbij gevraagd en is ons tentoonstellingsplan goedgekeurd door het Grafisch Atelier! De tentoonstelling zal 27 februari 2010 openen. Voor nu betekent het dat we hard gaan werken en bij elkaar op atelierbezoek gaan om zo tot een knettergoede tentoonstelling te komen. Wordt vervolgd!

Deelname workshop!

Ratatataaa.... Ik ben geselecteerd om samen met max. 14 andere kunstenaars deel te nemen aan een geweldig workshopprogramma, gegeven door BKKC (Brabants Kenniscentrum voor Kunst en Cultuur, voorheen NBKS)! Deze workshop, 'De Kunstopdracht', richt zich op kunst in de openbare ruimte, tijdens de vijf workshopdagen (8 t/m 12 juni) wordt het traject van opdracht tot onthulling doorlopen. Zie: http://www.nbks.nl/index.cfm?art_id=324 . Dus wie weet staat er over een jaar een kunstwerk van mij ergens van het zonnetje te genieten!

Going to the top of the hill in... April

....en daar kwam hij aanzetten met een verloren Lonneke-draad! Niet eens een licht-blozende, maar een heus superknalrode draad, knallender kon haast niet. Goh, dat ik die nou net over het hoofd had gezien........... Hij = medekunstenaar Thom Puckey. De draad die hij had gevonden zat vast aan mijn grote tekeningen. De draad voor mijn ogen houdend, vroeg hij of ik het in me heb meer van deze grote tekeningen te maken. Het duurde even voordat ik het door had, maar daar werd het weer opgerakeld: mijn moed! En vooral: mijn plezier en concentratie. Dus nu, dankzij mijn ruime planning, kan ik mij nog eens 3 weken bezighouden met tekenen, tekenen en nog eens tekenen. Oja en teksten schrijven, maar dat loopt wel los. bzzzzbzzzbzzz, opdat ik mij weer lekker kan verliezen in mijn werk! Hieronder weer de eerste grote tekening sinds tijden, nog in wording..........:

(versie april=)

(100 x 70 cm, kleurpotlood en oliepastel op papier)

Maart Zoekt Vaart

...en Inzichten! Aankomende weken ga ik mij enkel bezighouden met de aanvraag voor het Startstipendium (zie: http://www.fondsbkvb.nl/subsidies/beeldende_kunst/startstipendium.php). Dit betekent: knalgoede foto's van mijn werk laten maken en heldere teksten schrijven over zowel de inhoudelijke en artistieke uitgangspunten van mijn werk als mijn plannen en motivatie. Daar zit ik, op mijn blote knieën, de rode draden uit de wirwar van (mijn gedachten over) mijn werk te plukken. Ik geef mijzelf en mijn slanke vingers nog drie weken. En mocht u nog ergens een verloren Lonneke-draad gevonden hebben die toevallig ook nog eens rood is (lichtelijk blozend geldt ook), laat het me dan weten! Zijn metgezellen zullen hem met alle liefde en dankbaarheid verwelkomen. En ik al helemaal.

Donald Duck en de kunst.....

Roest

Afgelopen 3 maanden heb ik nauwelijks concentratie kunnen opbrengen om nieuw werk te maken. Verschrikkelijk! De onrust begon bij Sinterklaas, daarna bij de kerst en oud en nieuw, toen volgde mijn verjaardag en mijn nieuwe bijbaan (waar ik momenteel maarliefst 3 à 4 dagen per week werk). Nu is het alweer halfweg februari. Ik kijk op mijn planning. Er staat: Nieuw werk gemaakt!. Niet dus. Ik knars mijn tanden, stoom verontwaardiging, sus mijn makersgeest. Maar, toch is er hoop. Vorige week concludeerde ik dat het even weg zijn uit de kunstpraktijk niet eens zo kwaad is als ik voorheen dacht. Namelijk, ik merk dat ik plots objectief naar mijn bestaande werk kan kijken! Het lijkt erop dat het los is gaan raken van mij, dat het een eigen leven is gaan leiden. Ik moedig ze aan: 'Goedzo jongelingen, graaf je eigen graf!'. Tsja, met die objectiviteit is meteen mijn zelfkritiek in alle glorie herrezen. Maar misschien is dat wel nodig, met oogpunt op straks (over enkele weken!), om met frisse moed weer lekker te gaan máken. Nieuwe dosis liefde, nieuwe kansen.

Kunst? Vooral doorgaan!

Dames en heren, waarom kunst? Waarom kunstenaar zijn? Dat kies je toch niet, dat is toch een veel te onzeker bestaan? Ik zal u verklappen: kunstenaar zijn kies je niet, dat ben je. Of je het nu wilt of niet. Bij verzet word je genadeloos omvergehaald door een enorme leegte, een diepe put, kou en depressiviteit. Kunstenaars zijn kunstenaars uit pure noodzaak. Zo, dat u het even weet. In 2004, mijn laatste collegejaar op de kunstacademie, zat ik in een dikke dip rondom mijn eigen kunstenaarschap. Het einde van de academietijd naderde, ik heb moeite met afscheid nemen en ik raakte overspannen. Het zicht op het zogenaamde ‘zwarte gat’ na de academie bracht me in doodsangst. Omdat ik geen stap meer binnen de academie wilde zetten, werd ik naar de decaan gestuurd. De decaan had zalvende woorden. Zij vertelde mij dat het na afstuderen minstens vijf jaar zou duren voordat ik grofweg zou weten welke kant ik op zou gaan met mijn werk en dat ik over tien jaar wel naam zou kunnen hebben gemaakt. Ondanks deze engelengeduld en investeringswoede vergende vooruitblik bloeide mijn inmiddels verlepte moed en vertrouwen weer langzaamaan op en heb ik met enige moeite in augustus 2005 afscheid genomen van mijn bestaan als kunststudent met een diploma op zak. Nu, ruim drie jaar na afstuderen dwalen de opbeurende woorden van de decaan nog steeds lieflijk rond in mijn gestel, terwijl ik ondertussen rondzwerf in mijn kunstenaarschap: wegen inslaand, gepeins ophelderend, diep gravend en mijn gevoeligheid koesterend. Fijn varend op mijn idealisme en vooral mijn intuïtie sla ik nu het riviertje 2009 in met twee te volbrengen opdrachten, mooie plannen om mijn werk zichtbaar te krijgen en een flinke dosis moed. Ik dobber rustig verder, het water zal sturend zijn.

2009

* H A P P Y * N E W * Y E A R * !

Herfst!

Tis toch prachtig...als een vlindertje zo mooi.

(Locatie: trein, station Utrecht Centraal, nov 2008)

Ding dong plok

(Tekst uit mijn statement:) "Het uitgangspunt voor het werk van Lonneke Kerkhoven is de beklemming die zij ziet van personen, dieren, dingen en situaties in haar directe omgeving, ontstaan door aannames en verwachtingen door de mens. (...)".

Onder die beklemming zie ik (juist) de mooie, pure dingen. Maar, hoe houd ik díe in stand?

Ik mag van geluk spreken: die slaan zich vanzelf op in mijn hoofd. Zonder het aan mij te vragen, dat dan weer wel.

Mooie, pure dingen raken mijn verwondering. Mijn verwondering spert mijn ogen wijd open, laat mijn lippen vervolgens ontspannen en zo wandelen de dingen via mijn mond mijn binnenshoofdse archief in. Aldaar is het een rommeltje en de dingen weten niet in welke kast ze zullen gaan liggen. Ik kan het ze ook niet vertellen, want ja, ze zijn immers op eigen houtje naar binnen gewandeld (en ik sta daar nog, verwonderd en wel).

Het gaat regelmatig zelfs zo ver, dat de boel uitpuilt. Sommige dingen vanuit bepaalde archiefkasten wellen er dan via mijn ogen weer uit, mijn mond gaat weer losjes openhangen, en hupla! Voor ik het in de gaten heb rollen de tranen - die onderweg over mijn wangen het door mij aanschouwde ding weerspiegelen (: in zich opslaan)- mijn mond in, om weer gevoed en wel in de archiefkast te verdwijnen.

Prachtige dingen, laat ze alsjeblieft blijven bestaan. Tranen zullen vloeien.

(Hieronder een gedicht van mij, jaren geleden geschreven, nog steeds van belang.)

~ Uitnodiging! ~

Maartje van der Kruijs & Lonneke Kerkhoven

in grafiekgalerie 'ietsmooisaandemuur.nl'

21 november t/m 20 december : geopend vrijdag zaterdag 12:00 - 17:00 en op afspraak : 0620881489

Schilderstraat 17A 's-Hertogenbosch

Lonneke's voorlopige atelier

Mijn atelier, de plek waar ik mijzelf opsluit om zo tot uitingen te komen (anno november 2008).

Mijn atelier is een plek van concentratie en rust. Eenmaal binnen leiden prikkels van buitenaf me direct af. Dus, ramen afgeplakt, deur dicht. Alleen zelfgekozen prikkels zijn welkom. Lezen, kijken, luisteren, denken, dromen, voelen, schrijven, ...maken. Dit atelier in huis is eigenlijk het eindpunt van mijn andere werkruimte: de maatschappelijke wereld daarbuiten. In die wereld heb ik zo weer mijn favoriete werkruimtes: (het raam van) de trein staat op één, daarna komt de (door mij aangedreven) fiets. Ik heb die snelle beweging om mij heen nodig om uiteindelijk stil te staan; te observeren; te denken; te doorvoelen; te zien. En dus te maken.