Donald Duck en de kunst.....

Roest

Afgelopen 3 maanden heb ik nauwelijks concentratie kunnen opbrengen om nieuw werk te maken. Verschrikkelijk! De onrust begon bij Sinterklaas, daarna bij de kerst en oud en nieuw, toen volgde mijn verjaardag en mijn nieuwe bijbaan (waar ik momenteel maarliefst 3 à 4 dagen per week werk). Nu is het alweer halfweg februari. Ik kijk op mijn planning. Er staat: Nieuw werk gemaakt!. Niet dus. Ik knars mijn tanden, stoom verontwaardiging, sus mijn makersgeest. Maar, toch is er hoop. Vorige week concludeerde ik dat het even weg zijn uit de kunstpraktijk niet eens zo kwaad is als ik voorheen dacht. Namelijk, ik merk dat ik plots objectief naar mijn bestaande werk kan kijken! Het lijkt erop dat het los is gaan raken van mij, dat het een eigen leven is gaan leiden. Ik moedig ze aan: 'Goedzo jongelingen, graaf je eigen graf!'. Tsja, met die objectiviteit is meteen mijn zelfkritiek in alle glorie herrezen. Maar misschien is dat wel nodig, met oogpunt op straks (over enkele weken!), om met frisse moed weer lekker te gaan máken. Nieuwe dosis liefde, nieuwe kansen.