..... Het gevoel meegesleept te worden naar ik weet niet hoe verre oorden waar je zelf niet voor koos. Herinneringen die blijven, maar ook verwaterd mogen. In draden op te lossen. Een wirwar die je op een gegeven moment uit je hoofd kan plukken en kan begraven in de aarde. Wat zal eruit groeien? Het komt naar boven en plots is alles weer helder? Kan er uit een wirwar helderheid ontstaan? Jawel, maar ik weet niet of dat ook voor gewirwarde herinneringen geldt.
Plots had ik een groene jas i.p.v. een rode en waren de kikkers bij de vijver niet meer dan gevallen bladeren. (Hoe) zou je fantasie kunnen vangen? Fantasie is geen ding op zich, maar een soort middel, een filter zelfs, waar 'alledaagse' dingen -naar mijn idee- draaglijk door worden. Muziek dan, over draaglijkheid van het leven gesproken. Ik hoor bijvoorbeeld het nummer 'Jungle Drum' van Emiliana Torrini (
http://www.myspace.com/emilianatorrini) en ik leef me helemaal uit. Wat muziek al niet teweeg kan brengen. De stem, het ritme, de melodie. Wat nou beeldende kunst? Muziek is pas grootse kunst. Mijn eigen vakgebied vind ik vaak weinig aan in vergelijking met muziek, dans, schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, ... Hoe komt dat toch? Is voor mij de 'magie' van de tekening eraf? Een tekening, wat is dat eigenlijk? Het liefst ben ik in het openbaar niet zo neerbuigend over mijn eigen werkgebied maar het is wel de waarheid. Hm. En toch, ondanks dat, kan ik -en velen met mij- mij erg goed uiten met een potlood krijt of inkt op papier. En nu komt het grote waarom: het is immers
noodzaak.
Raar hoe noodzaak aan de wandel kan gaan met zichzelf, zodat de drager van de (primaire) noodzaak (=de kunstenaar) er zowat van verwijderd wordt. Oja, dat heet nou autonomie! De beelden, tekeningen, gaan op zichzelf staan. Oh, gelukkig heb ik het nu verklaard. Ik houd niet van tekeningen maar ook weer wel. Ik houd van het tekenen op zich, van het scheppen en van het ophouden daarvan. Daarna komt de autonomie van het beeld opzetten en laat het zichzelf zien. De autonomie van de noodzaak, kan dat? En de mens dan? .......
De etsgrond (dat bruine spul) zorgt ervoor dat het zuur enkel de getekende lijnen (met etsnaald weggehaalde etsgrond, zodat het zink open komt te liggen) uitbijt en niet de rest van de plaat. Na een tekening erin gemaakt te hebben gaat de plaat eerst in het zuurbad, dan ga je 'm polijsten en vervolgens ininkten... En na het afslaan van de inkt ging 'ie zaterdag dan eindelijk door de pers......:
Et voilà.................................................................................:
Het werken op dit formaat bevalt me goed. Bovendien is het een zeer fijne bijkomstigheid dat er een dikke verticale streep in de zinken plaat zat (waarvan ik het bestaan niet meer wist, nadat ik een paar weken geleden de etsgrond erop had gesmeerd!), ik maak er graag gebruik van. Dit, mensen, is nou de charme van grafiek.
Wordt vervolgd.
Daar er geen blinde muur is waar ik fijn tegenaan kan tekenen, verhuis ik per 1 november naar de werkruimte ertegenover, waar een medekunstenaar nu nog haar intrek heeft: 
Later volgen meer foto's, als ik aan het maken ben geslagen...
(versie april=)
