Kunst? Vooral doorgaan!

Dames en heren, waarom kunst? Waarom kunstenaar zijn? Dat kies je toch niet, dat is toch een veel te onzeker bestaan? Ik zal u verklappen: kunstenaar zijn kies je niet, dat ben je. Of je het nu wilt of niet. Bij verzet word je genadeloos omvergehaald door een enorme leegte, een diepe put, kou en depressiviteit. Kunstenaars zijn kunstenaars uit pure noodzaak. Zo, dat u het even weet. In 2004, mijn laatste collegejaar op de kunstacademie, zat ik in een dikke dip rondom mijn eigen kunstenaarschap. Het einde van de academietijd naderde, ik heb moeite met afscheid nemen en ik raakte overspannen. Het zicht op het zogenaamde ‘zwarte gat’ na de academie bracht me in doodsangst. Omdat ik geen stap meer binnen de academie wilde zetten, werd ik naar de decaan gestuurd. De decaan had zalvende woorden. Zij vertelde mij dat het na afstuderen minstens vijf jaar zou duren voordat ik grofweg zou weten welke kant ik op zou gaan met mijn werk en dat ik over tien jaar wel naam zou kunnen hebben gemaakt. Ondanks deze engelengeduld en investeringswoede vergende vooruitblik bloeide mijn inmiddels verlepte moed en vertrouwen weer langzaamaan op en heb ik met enige moeite in augustus 2005 afscheid genomen van mijn bestaan als kunststudent met een diploma op zak. Nu, ruim drie jaar na afstuderen dwalen de opbeurende woorden van de decaan nog steeds lieflijk rond in mijn gestel, terwijl ik ondertussen rondzwerf in mijn kunstenaarschap: wegen inslaand, gepeins ophelderend, diep gravend en mijn gevoeligheid koesterend. Fijn varend op mijn idealisme en vooral mijn intuïtie sla ik nu het riviertje 2009 in met twee te volbrengen opdrachten, mooie plannen om mijn werk zichtbaar te krijgen en een flinke dosis moed. Ik dobber rustig verder, het water zal sturend zijn.