juli 15, 2009

Brijsels

..... Het gevoel meegesleept te worden naar ik weet niet hoe verre oorden waar je zelf niet voor koos. Herinneringen die blijven, maar ook verwaterd mogen. In draden op te lossen. Een wirwar die je op een gegeven moment uit je hoofd kan plukken en kan begraven in de aarde. Wat zal eruit groeien? Het komt naar boven en plots is alles weer helder? Kan er uit een wirwar helderheid ontstaan? Jawel, maar ik weet niet of dat ook voor gewirwarde herinneringen geldt. Plots had ik een groene jas i.p.v. een rode en waren de kikkers bij de vijver niet meer dan gevallen bladeren. (Hoe) zou je fantasie kunnen vangen? Fantasie is geen ding op zich, maar een soort middel, een filter zelfs, waar 'alledaagse' dingen -naar mijn idee- draaglijk door worden. Muziek dan, over draaglijkheid van het leven gesproken. Ik hoor bijvoorbeeld het nummer 'Jungle Drum' van Emiliana Torrini (http://www.myspace.com/emilianatorrini) en ik leef me helemaal uit. Wat muziek al niet teweeg kan brengen. De stem, het ritme, de melodie. Wat nou beeldende kunst? Muziek is pas grootse kunst. Mijn eigen vakgebied vind ik vaak weinig aan in vergelijking met muziek, dans, schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, ... Hoe komt dat toch? Is voor mij de 'magie' van de tekening eraf? Een tekening, wat is dat eigenlijk? Het liefst ben ik in het openbaar niet zo neerbuigend over mijn eigen werkgebied maar het is wel de waarheid. Hm. En toch, ondanks dat, kan ik -en velen met mij- mij erg goed uiten met een potlood krijt of inkt op papier. En nu komt het grote waarom: het is immers noodzaak. Raar hoe noodzaak aan de wandel kan gaan met zichzelf, zodat de drager van de (primaire) noodzaak (=de kunstenaar) er zowat van verwijderd wordt. Oja, dat heet nou autonomie! De beelden, tekeningen, gaan op zichzelf staan. Oh, gelukkig heb ik het nu verklaard. Ik houd niet van tekeningen maar ook weer wel. Ik houd van het tekenen op zich, van het scheppen en van het ophouden daarvan. Daarna komt de autonomie van het beeld opzetten en laat het zichzelf zien. De autonomie van de noodzaak, kan dat? En de mens dan? .......

1 opmerking:

  1. Hoi Lonneke,
    dat heb je weer mooi aan elkaar 'gebrijd'. Ik herken wel wat je schrijft. De passie, het verlangen, de noodzaak een tekening te willen maken en dat het daarna dan op zichzelf staat als iets waarvan je soms denkt, "heb ik dat gemaakt?'! Vaak gaat de autonomie van het beeld met me aan de haal en kan ik er niet goed op afstemmen. Waar wil je heen? DENK ik dan. Maar het autonome beeld laat zich niet op die manier denkend sturen. Ook al is de tekening vanuit een gedachte ontstaan, daarna volgt altijd het gevoel, de gewaarwording, waaruit de tekening vorm krijgt. Ik moet dan niet proberen in te grijpen door keuzes met mijn hoofd te gaan maken, dan wordt het meestal niks meer. Nee ik moet me echt overgeven en laten sturen door de autonomie van de noodzaak. De mens is inderdaad ook een autonomie van de noodzaak. En nu mag jij weer gaan nadenken over wat die Noodzaak dan eigenlijk is....(maarre, niet te hard nadenken, dan gaat het kraken...)

    BeantwoordenVerwijderen