Louterder Lonneke

Zo'n anderhalf jaar, een nieuw atelier verder en sinds een half jaar ook nog een prachtmensje onder mijn vleugels rijker besloot ik dat het tijd was om Louter Lonneke weer eens onder de loep te nemen. Ben ik nog Louter Lonneke? JAZEKER lieve mensen! ZELFS... nog LOUTERDER! Hoe dat zo? Dochter- & zoonlief zijn ware spiegeltjes, waardoor ik (eindelijk!) genoodzaakt ben eens flink af te dalen naar mijn donkerste diepte; mijn kern; mijn ziel. Langzaamaan slinger ik oude gedragspatronen van me af (ziet u het voor u: in slow-motion...), leer ik - ook in het dagelijks leven - te vertrouwen op mijn intuïtie (wat ik in mijn werk wel al kon) en probeer ik mijzelf ervan te overtuigen dat ik beter af ben als ik vanuit mijn hart leef i.p.v. uit mijn hoofd. Dat valt nog niet mee, maar het gaat stap voor stap de goede kant op. Maargoed, waar is de kunst in deze loutering des levens? Wel, leven = kunst. Nu ik bijna volledig de moedertaak op me neem (zo'n 6 dagen per week), schiet het MAKEN er nogal eens te snel bij in. Het MAKEN in mijn atelier / onderweg is veelal verplaatst naar de huiskamer; naar het nachtkastje; naar het bed waar ik 's avonds mijn moederlijf te rusten leg. Daar maak ik - gelukkig! - elke avond een tekeningetje.

Dit maakt me blij. Dit loutert mijn ziel, dit maakt Lonneke nog louterder. Als kroon op de dag, als kers op mijn ZIJN. Vorige week heb ik een lel van een vel papier uit mijn atelier mee naar huis gesleept. Deze staat ongeduldig opgerold te ademen in de hoek van de kamer. Ik ga 'm maar eens bevrijden!