Herfst!

Tis toch prachtig...als een vlindertje zo mooi.

(Locatie: trein, station Utrecht Centraal, nov 2008)

Ding dong plok

(Tekst uit mijn statement:) "Het uitgangspunt voor het werk van Lonneke Kerkhoven is de beklemming die zij ziet van personen, dieren, dingen en situaties in haar directe omgeving, ontstaan door aannames en verwachtingen door de mens. (...)".

Onder die beklemming zie ik (juist) de mooie, pure dingen. Maar, hoe houd ik díe in stand?

Ik mag van geluk spreken: die slaan zich vanzelf op in mijn hoofd. Zonder het aan mij te vragen, dat dan weer wel.

Mooie, pure dingen raken mijn verwondering. Mijn verwondering spert mijn ogen wijd open, laat mijn lippen vervolgens ontspannen en zo wandelen de dingen via mijn mond mijn binnenshoofdse archief in. Aldaar is het een rommeltje en de dingen weten niet in welke kast ze zullen gaan liggen. Ik kan het ze ook niet vertellen, want ja, ze zijn immers op eigen houtje naar binnen gewandeld (en ik sta daar nog, verwonderd en wel).

Het gaat regelmatig zelfs zo ver, dat de boel uitpuilt. Sommige dingen vanuit bepaalde archiefkasten wellen er dan via mijn ogen weer uit, mijn mond gaat weer losjes openhangen, en hupla! Voor ik het in de gaten heb rollen de tranen - die onderweg over mijn wangen het door mij aanschouwde ding weerspiegelen (: in zich opslaan)- mijn mond in, om weer gevoed en wel in de archiefkast te verdwijnen.

Prachtige dingen, laat ze alsjeblieft blijven bestaan. Tranen zullen vloeien.

(Hieronder een gedicht van mij, jaren geleden geschreven, nog steeds van belang.)

~ Uitnodiging! ~

Maartje van der Kruijs & Lonneke Kerkhoven

in grafiekgalerie 'ietsmooisaandemuur.nl'

21 november t/m 20 december : geopend vrijdag zaterdag 12:00 - 17:00 en op afspraak : 0620881489

Schilderstraat 17A 's-Hertogenbosch

Lonneke's voorlopige atelier

Mijn atelier, de plek waar ik mijzelf opsluit om zo tot uitingen te komen (anno november 2008).

Mijn atelier is een plek van concentratie en rust. Eenmaal binnen leiden prikkels van buitenaf me direct af. Dus, ramen afgeplakt, deur dicht. Alleen zelfgekozen prikkels zijn welkom. Lezen, kijken, luisteren, denken, dromen, voelen, schrijven, ...maken. Dit atelier in huis is eigenlijk het eindpunt van mijn andere werkruimte: de maatschappelijke wereld daarbuiten. In die wereld heb ik zo weer mijn favoriete werkruimtes: (het raam van) de trein staat op één, daarna komt de (door mij aangedreven) fiets. Ik heb die snelle beweging om mij heen nodig om uiteindelijk stil te staan; te observeren; te denken; te doorvoelen; te zien. En dus te maken.