Atelierafwezigheid

2006
Na getreuzel en gepieker om wat nooit of ooit aan de orde komt, besloot ik mijn atelier op te zoeken. De zon had zich toegeslagen op mijn witte vellen papier na al die tijd van mijn afwezigheid. Eerst was er distantie. Vreselijk die plek die van zichzelf geworden -of gebleven- was, los van mijn schijnlijke onmisbaarheid. Ik was er al die tijd niet, maar toch is er heel wat gebeurd. Of dat nou ligt aan mijn afwezigheid of aan het atelier's afwezigheid van/ voor mij? Ik liep binnen en PATS! Een klap in mijn gezicht. Nu is er in de tussentijd (2,5 weken?) ook wat licht ontnomen d.m.v. deels naar beneden geschoven zonnewering waar ik niet zelf bij de bediening kan. En het is nu laat op de avond waardoor er een ongewone rust heerst. Ik ben een vreemde, al is het een 'ietwat vreemde'. Ik schrik van mijn gevoel. Het is zo duister. De ruggen van mijn werk staan me toegekeerd. Bruingeblakerd door de zon. Ik heb met ze te doen. "Sorry jongens, maar nu ben ik er weer!" Niets reageert. Het is stilgeslagen. Doods. Zelfs de stoel plakte even aan de vloer toen ik hem optilde, zó lang stond hij daar.

ik ga nog even naar de zee en dan verberg ik me

(© Lonneke Kerkhoven, 2006)

Je bent altijd met z'n tweeën: innerlijk + uiterlijk

De relatie van de mens tot de mens.
De relatie van jezelf t.o.v. je spiegelbeeld:
mens + mens
ik + jij
ik + ik........: jij = ik; ik = jij

Iedereen is één iemand.
Maar je staat altijd in verhouding tot de ander. Ook/ want:
Je bent je persoon in je hoofd: gedachten, gevoelens, ...
En je bent je persoon in uiterlijke zin.
Ik = innerlijk + uiterlijk = 2
Ik = ik ≠ 1
Dus je bent altijd minstens met z'n tweeën. "Ik ben zo alleen" betekent dus dat je het niet met jezelf kunt vinden. Anders zou je gewoon met z'n tweeën zijn: je ziet jezelf al zitten in een lege kamer. Je bent alleen, zou je denken. Maar: je hebt jezelf nog!

Misschien heb ik vaak een beroep gedaan op mijn innerlijke ik, zodat die zich sterk heeft ontwikkeld tot een eigen persoon zo vlak onder mijn huid. Het duikt namelijk op met grote snelheid. Het is er eerder dan mijn uiterlijke ik. Soms ontstaat er dan een conflict. (grensvlak tussen ik & ik + de ander)

Bram en Moos lagen in de sloot.
Zei Bram tegen Moos: nat hè.

(© Lonneke Kerkhoven, 2006)

Conversatie met mijzelf

2006 Soms denk ik dat ik iets mis. Doorzetten. Eigenwijs zijn. oja: focus op vandaag, niet op morgen. Geen grenzen kennen mezelf niet laten beïnvloeden kracht hebben, eigen kracht "je bent je eigen ideaal" ontmonden ? wat zei Joep van Lieshout nou in dat programma net... zijn kracht in beeldend kunstenaar... 'geen grenzen kennen'. (maar dan moet het ook geen beperkingen hebben en daar moet je de middelen voor hebben nee lon, alles kan! what about startersstipendium of zo) Waar laat ik me door tegenhouden? Laat ik me door iets of iemand tegenhouden? Iets of iemand? Wat nou oja focus op jezelf niet op anderen je hebt zelf je eigen leven (maar waarom wordt mijn leven dan nu door anderen bepaald) [omdat je zelf niks doet en dus niet uit jezelf kunt putten] (oja) (dus ik moet vooral heel intensief mijn kunst in duiken) [JA] (is dat nou DE oplossing voor mijn niet te benoemen gevoel nu) [zeg maar JA] (ja) (?) [weg met dat vraagteken] (hm) (ik schraap even mijn keel want er zit een brok in) (ja) [okee en nu duidelijk en luid en vol overgave] (ik denk dat ik beter jou kan zijn) ((dus de andere kant van mijzelf die wel voor mezelf opkomt)) [ja ik heb je wel gehoord hoor ookal staat het dubbelwandig tussen twee haakjes, tsss] (pff het valt niet mee mezelf te zijn) [ach rot toch op] [je weet dat het niet waar is, je stelt je aan] (ja jij met je scherpe haakjes, nogal makkelijk) [wat nou makkelijk, dit heet expressie] (en dit impressie?) [nou nee, meer aanstellerij] (hoezo dat dan) [kijk mij nou met mijn ronde zachte haakjes zo regulier] (regulier?) [ja weetjewel, als bijna standaard] (standaard is .. tja wat is dat eigenlijk) [dat bedoel ik nou] [je stelt je aan] (okee dan stel ik me maar aan) [maar jij wou toch sterk zijn en alles aan kunnen en alles zelf] (mmja eigenlijk wel) [eigenlijk] [kom nu toch met scherpte, weg met dat gezanik, kort en krachtig weetjenog] (ja en puur en eenvoudig) [juist] (ja) [wat?] (JA) [kijk! en nu nog scherpere haakjes] (haha) [HAHA] (tja) [tJA] (ja daag) [dag]

(© Lonneke Kerkhoven, 2006)

Over de kunstenaar en zijn/ haar uiterlijk

2005 | Gedeelte scriptie Evenals bij Edward Ruscha het geval was, houd ik er eigenlijk niet van om te weten welk gezicht bij welke kunst hoort. Ik ben van mening dat een kunstwerk in de loop van het eigen ontstaan een eigen gezicht heeft verkregen, en dat de kunstenaar vervolgens zijn handen thuis moet laten als het zich eenmaal in de definitieve vorm heeft ontloken. Bij het zien van een portret van de kunstenaar gaan in mijn verbeelding automatisch die handen weer aan het kunstwerk zitten friemelen; het gezicht doemt constant op in zijn werk, waardoor het werk geen rust meer kan krijgen om voor zichzelf te spreken. Je vormt al gauw een mening over iemands uiterlijk. (Ik vind Alighiero e Boetti een aantrekkelijke man, moet ik dan ook van zijn kunst houden? ) Ik wil het onderscheid behouden in de schepper en het geschapene. De kunstenaar en zijn werk.

(© Lonneke Kerkhoven, 2005)

Tikkerdetik...

Vanmiddag in mijn atelier las ik mijn eigen geschrijf uit de periode van net na de akademie en ik moest gniffelen, tranen en lachen om mijzelf. Ik besloot om deze teksten met jullie te gaan delen! Dus vanaf nu, regelmatig een filosofische/ poëtische/ dagboekachtige tekst op deze blog! Veel leesplezier.