2005 | Gedeelte scriptie Evenals bij Edward Ruscha het geval was, houd ik er eigenlijk niet van om te weten welk gezicht bij welke kunst hoort. Ik ben van mening dat een kunstwerk in de loop van het eigen ontstaan een eigen gezicht heeft verkregen, en dat de kunstenaar vervolgens zijn handen thuis moet laten als het zich eenmaal in de definitieve vorm heeft ontloken. Bij het zien van een portret van de kunstenaar gaan in mijn verbeelding automatisch die handen weer aan het kunstwerk zitten friemelen; het gezicht doemt constant op in zijn werk, waardoor het werk geen rust meer kan krijgen om voor zichzelf te spreken. Je vormt al gauw een mening over iemands uiterlijk. (Ik vind Alighiero e Boetti een aantrekkelijke man, moet ik dan ook van zijn kunst houden? ) Ik wil het onderscheid behouden in de schepper en het geschapene. De kunstenaar en zijn werk.
(© Lonneke Kerkhoven, 2005)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten